به گزارش پارس آی سی تی به نقل از خبر آنلاین، قطعاً، مزرعه های سرورهای بزرگ و کیلومترها کابل فیبر نوری وزن دارند، اما منظور ما از این سؤال، درباره ی وزن زیرساخت های اینترنت نیست و منظور خود اینترنت است: اطلاعات، داده ها و سایبرنتیک.
ازآنجاکه ذخیره سازی و جابجایی داده ها در فضای سایبری به انرژی (که طبق نظریه اینشتین، دارای جرم است) نیاز دارد، بطور نظری باید امکان محاسبه وزن اینترنت وجود داشته باشد.
در سال ۲۰۰۶ و در ایام ابتدایی وب، راسل سیتز، فیزیک دان دانشگاه هاروارد تصمیم گرفت تا برای محاسبه وزن اینترنت وارد عمل شود. جمع بندی چه بود؟ اگر جرم انرژی ای که سرورها را تامین می کنند را درنظر بگیریم، اینترنت بطور تقریبی ۵۰ گرم (به اندازه دو توت فرنگی) وزن دارد.
از همین رو هنوز هم مردم از مقایسه سیتز استفاده می کنند؛ یعنی ما بخش عمده ای از زمان روزمان را بر روی چیزی (اینترنت) تلف می نماییم که در یک ثانیه می توانیم ببلعیم!
برآوردهای فعلی از وزن اینترنت
برآوردهای فعلی حکایت از آن دارد که ۱ گرم DNA می تواند ۲۱۵ پتابایت (۲۱۵ ضربدر ۱۰ به توان ۱۵ بایت) اطلاعات ذخیره کند. اگر اینترنت ۱۷۵ ضربدر ۱۰ به توان ۲۴۷ بایت باشد، این معادل ۹۶۰، ۴۹۷ گرم DNA یعنی برابر با وزن ۶۴ هزار توت فرنگی است.
اما از سال ۲۰۰۶، تغییرات زیادی رخداده که همچون آن می توان به آغاز به استفاده از گوشیهای هوشمند، اینستاگرام، آیفون ها و رونق هوش مصنوعی اشاره کرد؛ اگر با منطق سیتز بخواهیم وزن فعلی اینترنت را حساب نماییم، به وزن یک سیب زمینی می رسیم.
زمانی که سیتز محاسباتش را انجام داد، مجله Discover روش دیگری را برای وزن کردن اینترنت پیشنهاد نمود.
اطلاعات در اینترنت بصورت بیت نوشته می شود، پس باید به وزن الکترون هایی که برای رمزگذاری این بیت ها استفاده می شوند نگاه نماییم. با بهره گیری از تمام ترافیک اینترنت (که در آن زمان حدود ۴۰ پتابایت تخمین زده شده بود)، مجله Discover وزن اینترنت را یک بخش خیلی کوچک (۵ میلیونیم) از یک گرم اعلام نمود. کمی بیشتر از یک قطره آب توت فرنگی. حالا شاید زمان آن باشد که خودمان برای محاسبه وزن اینترنت وارد عمل شویم!
اگر اینترنت معادل ۹۶۰، ۴۹ گرم DNA باشد، این معادل یک سوم یک خودروی سایبرتراکت تسلا است.
روش محاسبه شده چقدر منطقی است؟
نکته اول که باید درنظر گرفت، روش انرژی-سرور است. کریستوفر وایت، رییس لابراتوار NEC و از پیشکسوتان لابراتوار های معتبر آمریکا دراین باره گفته: «پنجاه گرم بطورکامل اشتباه است». دانشمندان دیگر هم موافق او هستند.
دانیل وایتسون، فیزیک دان ذرات در دانشگاه کالیفرنیا، اعتقاد دارد که این تکنیک خیلی راحتی برای رسیدن به واحدهای دلخواه است؛ دقیقاً مثل این که فرض کنید قیمت یک دونات را با تقسیم تعداد کل دونات های دنیا بر تولید ناخالص داخلی جهان می توان محاسبه کرد.
این روشی غیرمنطقی است و به ما یک دونات به ازای دلار را می دهد که قیمت درستی نیست و حتی نزدیک به قیمت منطقی هم نخواهد بود.
روش محاسبه مجله Discover هم به نظر کمی اشتباه بود. این بیشتر به انتقال اینترنت مربوط می شود تا خود اینترنت. در این شیوه تعداد معینی الکترون برای رمزگذاری اطلاعات فرض شده که درواقع، این عدد خیلی متغیر است و به چیپ ها و مدارهای خاص مورداستفاده بستگی دارد.
پیشنهاد روشی جدید برای محاسبه وزن اینترنت
وایت روش سومی پیشنهاد نمود. اگر فرض نماییم که تمام داده های ذخیره شده در اینترنت، در همه میلیونها سرور در سراسر دنیا، در یک مکان قرار داشته باشند، چه مقدار انرژی برای رمزگذاری آن داده ها نیاز خواهیم داشت و آن انرژی چقدر وزن خواهد داشت؟
در «وزن واقعی اینترنت» بیشتر درباره ی این پرسش بخوانید.